Söz: Eğilen başlardan oldum hiç, dik durmayı seçtim.

Eğilmedim, eğilmeyeceğim de.

Ben kimsenin karşısında hazır olda durmadım. İtin köpeğin karşısında boyun büküp yalvarayım diye büyümedim. Gücümün yetmediğini bilsem dahi gözümün gördüğünden zerre korkmam.

Ben kimseye yük olmadım ki. Ben daha küçükken yüreğimi elime alıp yürümeyi öğrendim.

Önce düştüğümde kalkmayı öğrendim, sonra aleve dokunduğumda acıyı. Sevmeyi öğrendim sevilmeyi sonra terkedilip beklemeyi. Sayende unutulmayı da öğrendim, herşeyi öğrendim de yalnız; unutmayı öğrenemedim.

Dert etmeyin, menfaat için eğilenler dik duran insanları sevmezler.

Susup oturmak yerine, ayakta yıkılmayı seçerim.