Söz: Yaşayanlar unutmuştu bizi, biz öldüğümüzle kalmıştık.

Evleniriz belki bir gün, Çocuklarımız olur; Bana benzer şair olur, Sana benzer şiir olur.

Kötülüklerin büsbütün egemen olduğu namussuz bir çağ bu biliyorsun.

Herkes kalbimde bir yere sahipken, senin ülken vardı.

Ağlarım aklıma geldikçe gülüştüklerimiz.

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git! Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler. Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin.

Biliyorsun ben hangi şehirdeysem yalnızlığın başkenti orası.