Söz: Sofranda bal varsa bağdattan atlı gelir. Tezgâhın sağlamsa ipekler katlı gelir. Ateş düştüğü yakar demişler. Cenaze senin değilse helvası tatlı gelir.

Zirvelerden yuvarlanırsa kaldırmaya gücüm yeter dağların taşını. Ama ağlama gülüm, kaldıramam kirpiklerinden dökülen bir damla gözyaşını.

Dertle anlaş deva bul, üzüntü kalbi sömürür, yüzüne baktığım her an Cennet'ten bahçe görülür.

Hayatta sabredenler kazanır, telaş edenler kaybeder.

Dudaklarımdan düşüremediğim bir sıgara gibisin. Üstelik öyle bir illetsin ki bir sara gibi her daim uykularımda beni nöbet nöbet yokların. Öyle uslanmaz öyle utanmaz nöbetlerine alışamadım. Her acıyı taşıdım da yüreğimde bir sebsizliği taşıyamadım. Gittiğin gün o acı ile yaşayamam demiştim. Beden yaşadıda ruh toprağa karıştı çoktan. Hiç yüzün gülmesin. Nefretimsin.

Ne diye böbürlenip büyükleniyorsun? Doğumun bir damla su, ölümün bir avuş toprak.

Birgün bir köşede ölüp kalırsam eller tanımasada beni sen tanır mısın? Sorsalar sana kim bu zavallı diye, bakıpta yaptığından utanır mısın?