An gelir insan ağlarmış, gözyaşları sel olup kalbine akarmış. Kahkaha bir maske derler, bilir misin? İnsan sevdiğinden ayrılınca bu maskeyi takarmış...!
Kalp dediğin bilir imkansızlık şiirini... bilir de, ya gözlerim?
En yaralı yerim...
Gözlerim gözlerinsiz kalınca ben sabahı nasıl ederim?
Kararmaz mı bütün dünyam, bir ömür...
Ya nasıl öğreteyim sende ki imkansızlığımı ellerime?
Bir an bile kavuşamayan ellerimiz nasıl da yıkmakta bunca şeyi, ne tuhaf...
Oysa benim başım en çok senin göğsüne yakışırdı...
Başım ki tam omzuna yatmalıktı...
Ben artık bu yetim başla hiçbir hayale ağlayamam...
Sonra boynum... ki dalından düşen bir yaprak...
Mevsimsiz sürgün yedim senden ayrı bir ömre doğarak...
İnsan yalnız kalbiyle sevmez ki, unutmaya ilk oradan başlasın...
Unutmak kör kuyu, dipsiz karanlık.
Nereden başlamalı unutmaya seni, bilmem ki...
Senden başladım unutmaya kendimi...
Ne güzel sözler söylerdik birbirimize, zamansız geldi ayrılık rüzgarı sevgimizin üstüne alışamadım sensizliğe bırakma aşkım tut ellerimi.
Sanki birden kapı çalacak. Sen içeri gireceksin. Bilmezdim seni bu kadar çok özlediğimi. Hayalinle kalkıyorum her sabah... Seni özledim, unutamadım.
Sensizlik öyle acı veriyor ki bana
Dalıp dalıp gidiyorum bak uzaklara
Kalbim derinden sızlıyor ağrıyor işte
Küsüyorum işte ben bu yalnızlığıma
Perişan olsam da yaşadığım bu hayatta
Son kez görmeye ödeyeceğiniz bedele sınır koyamazken yeni bir başlangıcı ister ama düşünü bile kuramazsınız. Karşınızdaki 'sizsizliği' seçmiştir, size karşılığında 'onsuzluğu' bıraktığını hesap etmeden. Terk ediliyorsunuzdur ve yapabildiğiniz tek şey; hiç bir şeydir.
Hayatta üç yanlış yaptım doğmak, yaşamak, ölmek hayatta bir doğru yaptım oda seni sevmek fakat birşeyi unuttum üç yanlış bir doğruyu götürür.
Vedalar vardır sevenleri ayıran. Ayrılıklar vardır özleyenleri ağlatan. Özlemler vardır kavuşmayı aratan. Bir de ben varım, seni bir an olsun unutmayan...
Yaralarıma merham olmanı isterken zehir oldun. Başkalarına ilaç olup bana yara oldun. Herkese yetiştinde bir bende yoruldun.
Yüreğin öyle güzelki onu incitmesinler ne sıcaklığını yitir nede sevgisini tek korkun unutulmak olsun senin gibisini unutanlara yazıklar olsun. Hoşçakal.
Zamansız geliyorsun aklıma... Gece ve gündüz ayrımısız! Ya bir ışığın tam ortasında dağıtıyorsun aklımı ya da gecenin bilmem kaçında bölüyorsun uykumu. Ya gözlerin geliyor aklıma ya da hayalin çıkıyor karşıma... Unutuyorum unutmasına da, seni değil! Senden başka her şeyi...
Zor olan "SENİ SEVİYORUM" demek değil. O sevgiyi yüreğinde hissedip bütün benliğinle söylemektir.
Zor olan "SEVMEK" değil. Sevgine karşılık görememektir.
Zor dediğin şey "BERABER OLMAK" değil. Sevdiğini mutlu etmektir.
En zoru nedir biliyor musun? "SEVDİĞİNİ KAYBETMEKTİR."
Ben seni sevdim, ben zoru seçtim ama en zorunu beceremedim.
Seni kaybetme korkusunu yenemedim.
Ben kolay olan yokluğunun değil, zor olan sevdanın aşığıyım...
Ben bedenindeki sana değil, yüreğindeki sana aşığım...
Sayfa 2 / 2