Söz: Ölümün sessizliğine eşsiz bir seda ile girdim, boğulmaktan korktuğun denizin tahmininden derinim.

Aramızda alevden bir deniz olsa, banada mumdan bir kayık verseler. Hiç düşünmeden ölümü, o mumdan kayığa biner gelirim sana.

Sen benim incimdin parıldayan masum güzelliğinle seni sarp kayalıklardan tırnaklarımla kazıdığım bir istiridyede bulmuştum ve bir daha kaybetmeyeyim diye kalbimin derinliklerine gömdüm.

Dudaklarımdan düşüremediğim bir sıgara gibisin. Üstelik öyle bir illetsin ki bir sara gibi her daim uykularımda beni nöbet nöbet yokların. Öyle uslanmaz öyle utanmaz nöbetlerine alışamadım. Her acıyı taşıdım da yüreğimde bir sebsizliği taşıyamadım. Gittiğin gün o acı ile yaşayamam demiştim. Beden yaşadıda ruh toprağa karıştı çoktan. Hiç yüzün gülmesin. Nefretimsin.

Issız çölde bir yudum suyu dünyalara değişmeyen biri gibi yada yağmuru unutulmuş toprağın bulutlara yalvarışı gibi sessizce ama yürekten özledim seni.

Yokluğunda gömülü ölüyüm.

Gözlerin hasretle bakarken, nedir bu dilindeki sessizlik?