Söz: Annem; benim ilk sevgim, son sığınağım.

Babam; benim ilk öğretmenim, en sağlam dostum.

Bir hiçken annemle babamın birkaç dakikalık sevgisinden oluverdim.Derken 9 ayda dünyaya geldim.Anneme onun kokusuna, sütüne muhtaçtım. Aylar sonra yürümeye başladığımda bir koltuk kenarına muhtaçtım. Deken koşmaya başladım; koşarkende beni kollayan birine muhtaçtım. Yıllar geçti okul çağı geldi çattı ve öğrenmek içinbi öğretmene muhtaçtım.Derken ergenlik çatkapı misali geldi ve birden bebek oldum anneme muhtaç kaldım. Eee sürekli aynı seviyede okuyacak değiliz derken lise geldi. Büyüdük ya kimseye muhtaç değiliz olmayacağızda. Sevdim; çok sevdim ve şimdi yine birine muhtacım. Sevdiğime! Hayat işte eninde sonunda beni bir şeylere muhtaç etmeyi başardı. Artık tek muhtacım sen olduğun, bu lanet dünyada beni umut etmeye muhtaç etme.

Anne; yüreğin attığı yerdir.

Anneme; iyi ki var, iyi ki annem.

Bütün anneler kahraman, benimki süper.

Kime anlatsam seni unutursun dediler. Kime söylesem derdimi üzülme geçer dediler. Söylesene bitanem nasıl geçer bu acı. O sıcak ellerini, o güzel gülüşünü. Bana aşkla bakan gözlerini unutabilir miyim? Belki sen unutursun ama ben asla. Çünkü sevdiğim ilk(son) aşklar asla unutulmaz.