Söz: Zor günümde hor görüldüm, kör bir aleve ben gömüldüm.

Güzen günlerin ağır bedeli var. Göze almayı bilen yaşar.

Yaralarıma merham olmanı isterken zehir oldun. Başkalarına ilaç olup bana yara oldun. Herkese yetiştinde bir bende yoruldun.

Özlediğim ölüler var. Birde yüzünü görmek istemediğim diriler.

Zirvelerden yuvarlanırsa kaldırmaya gücüm yeter dağların taşını. Ama ağlama gülüm, kaldıramam kirpiklerinden dökülen bir damla gözyaşını.

Elimi verdim, kolumu kaptın, gözümü çektim, aklımı aldın. Yaşam mı, ben mi bedbahtım? Sallanırsa da yıkılmaz tahtım.

Bugün laf koymayacağım. Çay koydum; gel, iç, insanlık gör.