Söz: Zamanında anlattım anlamadın, sonunda anlattım ağladın, neyse anlıcağın dilden söylüyorum; Sen kaybettin.

Önceleri hatayı hep kendimde bulurdum. "Az geçtim" kalbinden derdim hep. Söyleyemedim sevdiğimi diye ağlardım geceleri. Ama senin bir başkası için yandığını gördüm ya. "az geçtim" demiyorum artık. Bir harf daha ekledim acım diner belki diye artık " Vazgeçtim"

Seni unuttum diye üzülme her köpek havladığında aklımdasın.

Vazgeçemem dediğim herkesten vazgeçtim. Unutamam dediğim her şeyi unuttum. Kaybetmekten korktuğum kim varsa kapıyı ben gösterdim. Kimse ne kalbimde ne de sırtımda yük değil artık. Kusura bakmayın, ya da isterseniz bakın. Beni siz bu hale getirdiniz.

Hani o gün beni anlayan sen gitmiştin ya, seni başkalarında aradım ama yoktu beni senin kadar anlayan, yinede üzülme çünkü ben seni sensiz de sevebiliyorum.

Özledim. Sesini, gülüşünü, sözlerini, inatçılığını, bana bağırmanı, sinirlendiğin o anları. Bana kızmanı bile özledim.

Elimi verdim, kolumu kaptın, gözümü çektim, aklımı aldın. Yaşam mı, ben mi bedbahtım? Sallanırsa da yıkılmaz tahtım.