Söz: Eğer çölde açan bir çiçek olsan, seni kurutmamak için hep ağlardım. Gözyaşımda bir damla olsaydın, seni kaybetmemek için asla ağlamazdım.

Zirvelerden yuvarlanırsa kaldırmaya gücüm yeter dağların taşını. Ama ağlama gülüm, kaldıramam kirpiklerinden dökülen bir damla gözyaşını.

Gönderdiğim çiçekler bile senin güzelliğine erişemez. Yüreğimde yer alan en özel kişiye sevgilerle.

İçinde sen olan herşeyi özledim, özledim kırda çiçek toplamayı, sahilde denizi taşlamayı, özledim kaşını gözünü, hele gülüşünü öyle özledim ki...

Baharı çiçekle çayı tek şekerle hayatı seninle seviyorum senin sesini gözlerinin rengini gelmişini geçmişini bütün sülaleni tutmayın lan beni özledim seni birtanesi.

Kardelen çiçeğine sormuşlar, bütün çiçekler sıradan yerlerde açıp insanlara yakın dururken sen neden böyle yüksek dağlarda açarsın? Kardelen çiçeği şöyle cevap verir: Gülü seven dikenine, menekşeyi seven rengine, beni seven ölümü göze alır!

Bizim çiçeğimiz buralarda açtı buralarda soldu kızım. Biz usturanın keskin ucunu buralarda tanıdık.